دست هایت

مسیر بازگشت پرستوها

به لانه است

راهی که به انتهای عشق می رساندم

بهشت کوچکی که

تتها فرشته اش توئی

مرا ببخش
اگر با ابرها حرف می زنم
من (تو) ندارم
پرندگان تنها
هرگز آشیانه نمی سازند

چشم هایت که می وزد
رو به رویت می نشینم
آن سان که گل ها
صورتشان را
به ضربه های باران
بالا می گیرند

من با استدلال چشمانت
مرگ را انکار می کنم
وقتی زندگی
تمام آن چیزی می شود
که مرا احاطه می کند

شعرهایم
کبوتران آواره ای هستند
که بی نشان تو
راه خانه را نمی یابند

عشق
تنفّس دهان به دهانِ
گلَ ستُ پروانه

جای خالی ات در من

خیابانی ست یکطرفه به سمت تو

با حاشیه ای از نیمکت های بارانی

و درختان خاطره ای که میان شاخُ برگ هاشان

چشم های تو لانه کرده اند

و تنها عابر سایه های خیس شان

خیال توست

که تا دیر وقتِ عشق

از من بیرون می ماند

گوش کن

سکوت هایم

با لبِ باران سخن می گویند

که گل واژه ها را می شکوفد

تا عطرشان

مشام چشم هایت را نوازش کند

زیباگرِ عشق !

به باغ عاشقانه ام خوش آمدی

مرا ببخش
اگر با ابرها حرف می زنم
من (تو) ندارم
پرندگان تنها
هرگز آشیانه نمی سازند

چشم هایت که می وزد
رو به رویت می نشینم
آن سان که گل ها
صورتشان را
به ضربه های باران
بالا می گیرند

من با استدلال چشمانت
مرگ را انکار می کنم
وقتی زندگی
تمام آن چیزی می شود
که مرا احاطه می کند

شعرهایم
کبوتران آواره ای هستند
که بی نشان تو
راه خانه را نمی یابند

عشق
تنفّس دهان به دهانِ
گلَ ستُ پروانه

شب های من با تو

از جنس آرامش ست

ماهِ روی تو

چون میوه ای

آویزِ شاخه های تاریکی ست

خورشید در پوست آن خوابیدست